Danish Dynamite!
Op 26 juni 1992 gebeurde iets bijzonders in voetbalminnend Europa. Op die dag werd Denemarken Europees kampioen door Duitsland in de finale met 2-0 te verslaan. Dat Denemarken kampioen werd was – gezien hun prestaties tijdens het toernooi – uiteindelijk niet meer zo verrassend. En toch was het uitzonderlijk. Denemarken was namelijk niet eens gekwalificeerd voor het eindtoernooi. Doordat in 1991 de oorlog in Joegoslavië uitbrak en dat land gedwongen was zich terug te trekken, moesten de Deense internationals hals over kop van vakantie terugkeren om in het buurland Zweden af te trappen.
Het geheim voor de winst zat hem in drie belangrijke factoren. Ten eerste had iedereen de Denen onderschat. Zij waren immers niet voorbereid en de spelers zaten al in de ontspanningsmodus. Mogelijk dat dit dan ook de tweede belangrijke reden voor het succes was. De belangrijkste factor was echter het Deense publiek, dat luidkeels in het rood-wit en als Viking uitgedost van zich liet horen: ‘We are red, we are white, we are Danish dynamite!!!’ is de kreet die sindsdien door menig stadion galmt.
Leg het niet aan met de Denen, want, wij zijn echte vechters en kijk naar onze roemruchte geschiedenis, toen we delen van Scandinavië en de Baltische staten overheersten. Tijdens de slag bij Lyndanisse, in de buurt van Tallinn, viel op 15 juni 1219 de rood-witte vlag uit de hemel en dit bracht de overwinning. U gelooft dit niet? Dan kan ik u zeer aanbevelen er eens een kijkje te gaan nemen. Naast de beroemde toren Kik in de Kök hangt de foto van een schilderij waarop dit is vastgelegd!
Van dit grote Deense rijk is niet meer veel over. Enkele eilandjes ergens in de Oostzee en misschien is er nog noordwest van IJsland iets. Toch ligt volgens mij voor Denemarken een belangrijke rol weggelegd voor een strategisch autonoom Europa. Zeker nu de belangrijkste bondgenoot voorgoed lijkt te zijn ontspoord, komt u dit concept regelmatig tegen.
Ik denk, dat de Denen de knop voor de Europese kernwapens moeten beheren.
Tien jaar geleden was dit bijna ondenkbaar. In Nederland was het letterlijk vloeken in de kerk om ook maar een centimeter af te wijken van de VS. Met de komst van Trump in 2016 begon het tij langzaam te keren en sinds COVID en de slag om chipmaker Nexperia weten we dat strategische autonomie niet alleen militair maar ook economisch van groot belang is. De productie van medicijnen, beschermende middelen en chips voor de autoproductie ligt in handen van een land dat – niet geheel toevallig – een van de drie aangewezen heersers van de wereld is (binnen zijn invloedssfeer dan alsjeblieft).
Wat echter ook bij strategische autonomie hoort, is de stap van de economische grootmacht EU richting een kernmacht, strategische autonomie betekent weinig anders dan dat Europa eindelijk ook militair een mogendheid wordt en blijkbaar word je alleen serieus genomen met een nucleair wapen in je achtertuin. Nu hoor ik iedereen weer tegenwerpen dat het onmogelijk is, Europa is te verdeeld en uiteraard, wie moet dan degene zijn die op de knop moet drukken als het zover is.
En daar komt dus Denemarken in het spel. Ik denk, dat de Denen de knop voor de Europese kernwapens moeten beheren. Het land is op sociaal, politiek en militair gebied een gidsland voor Europa en het heeft de laatste dagen bewezen het hoofd koel te houden en niet te buigen voor dreigementen. En naast de EU-vlag staat er op het wapen de kreet van 1992. Dus, leg het niet aan met de Denen!
Dr. J.E. (Jörg) Noll (1967) is politicoloog en luitenant-kolonel (r) bij de Bundeswehr. Sinds 2007 is hij universitair hoofddocent Internationale Conflictstudies aan de Nederlandse Defensie Academie (NLDA).
