Weet je, boeiuh!

Van die 1200 is de helft op zee ons land aan het verdedigen. En, laten we eerlijk zijn, op zee wint het KVMO-blaadje het niet van de Panorama. Van de 600 paxen die overblijven is de helft op vakantie hun vervroegd pensioen aan het optimaliseren. Zodat er dus 300 officieren overblijven die daadwerkelijk het blad uit hun brievenbus halen. Stel dat de helft hiervan het blad na een half jaar, tijdens de algehele schoonschip procedure, toch besluit ongelezen weg te gooien. Dan blijven er 150 ‘lezers’ over.

Laten we zeggen dat van die 150 er 50 echt actief lezen. Niet tijdens baksgewijs, maar wellicht op de dinsdag na civiel/militair vastwerken. Dan zouden er 50 officieren mijn column vorige maand hebben gelezen. Het was immers ook nog de kerstmaand met matig weer dus tijd genoeg voor OS&O zou je kunnen zeggen.

In mijn vorige column deelde ik mijn gevoel van ‘transmitting into the blind…’. Pak hem er nog even bij als hij nog net in de papierbak ligt. Ik deed een oproep om de volgende column samen te schrijven. Ik wilde namelijk weten hoe jullie je voelen, wat jullie bezig hield en wat jullie daarmee aan het doen waren. Stel dat van de 50 lezers er 25 langer dan 30 seconden naar de column hebben gekeken en de boodschap hebben opgevangen, dan is mijn vraag oprecht overgekomen op 25 (ex-)officieren.

Het is mogelijk dat tien daarvan dachten: ‘Hij zal daarmee mij toch niet bedoelen?’ Dat tien anderen dachten: ‘Hé dat was niet de bedoeling dat ik me hier aangesproken zou voelen… dat laat ik al gebeuren door de bardienst op de voetbalvereniging’. Dan blijven er nog altijd vijf over die zich wel aangesproken voelden. Zouden deze vijf, zoals een goed officier betaamd, hun what-if’s dan als volgt hebben doorgenomen: ‘Wat als ik reageer, levert dat mij dan extra werk op? Als ik reageer, hoe beïnvloedt dat mijn omgeving dan? Als ik reageer, gaat Berend dan (nog meer) naast zijn schoenen lopen?’

'Laten we eens kijken waar dit heen kan gaan'

Ik vind dit té interessant. Vooral omdat niet één van de vijf blijkbaar heeft bedacht om te zeggen ‘weet je, boeiuh… doe eens gek, laat ik eens reageren’. Laten we eens kijken waar dit heen kan gaan. Laten we dit eens exploreren.

Natuurlijk kunnen we achteraf allerlei verklaringen bedenken waarom dat zo is gebeurd. Dat het medium outdated is, de inhoud niet pakkend genoeg, etc. Maar dat hadden de lezers al voor lief genomen op het moment dat ze aan de column waren begonnen! En sterker nog, als die gedachten er wél waren, dan was dat juist hetgeen wat je had beziggehouden en hadden we daar samen op door kunnen gaan.

Wat vinden jullie?

Meer columns van Berend van de Kraats